|
Stranica 1 od 4 
Uobičajna vijest u Evropi krajem sedamdesetih godina prošlog vijeke ja da se ta i ta fabrika zatvara jer ne izdržavaju nalet iz Japana. Ako se ne zatvara onda bitno smanjuje proizvodnju.
Ipak jedna fabrika koja je na tlu Evrope tek uzela zalet i ima konstantan rast prodaje. Osvaja kupce inovacijima, uspjevaju da predvide koja vrsta dvotočkaša će se svidjeti novim kupcima, ili uspjevaju da nametnu svoju viziju velikoj većini ljudi. O tom uspjehu govore i brojke tako da je 1979 godine brojka proizvedenih dvotočkaša iznosila 14.000, dok je deset godina ranije (1969 godine) proizvedeno nešto preko 1.600 dvotočkaša. Proizvodnja raste, a u periodu od 1992 do 1994 (u dvije godine) je udvostručena (sa 55.000 na preko 100.000), da bi se opet u dvije godine udvostručila proizvodnja (1996 prizvedeno je 200.000 dvotočkaša). Izmedju 1989 i 1998, prodaja se povećala za deset puta. Kakva je to fabrika? Aprilija, predstavljamo fabriku koja od osnivanja zna samo za uspjehe. Počelo je sedamdesetih i kroz blato su stizali prvi uspjesi
Alberto Beggio je neposredno poslije drugog svjetskog rata osnovao fabriku bicikala Aprilia u mjestu Noale, na sjeveru Italije u Venecijskoj provinciji. Alberto se u Noale preselio iz malog mjesta Aprilia smješteno u okolini Rima. Otuda i ime fabrike koja je prizvodila bicikle. Albertov sin Ivano je imao mnogo veće ambicije, za razliku od oca koji je bio pasionirani biciklist Ivano preferira vozila sa sopstvenim pogonom. Uticao je na to da Aprilia počne sa proizvodnjom dvotočkaša sa sopstvenim pogonom. Godine 1968 preuzima upravljanje fabrikom (1962 godine postala akcionarsko društvo) koja je u tom momentu imala 18 zaposlenih.
Prvi dvotočkaši sa sopstvenim pogononom bio je moped, ubrzo slijede terenske 125-ice. Ono što je interesatno, za pogon Aprilija nije razvijala sopstveni motor, već je kupovala agregate, tako da su prvi snadbevači bili Minarelli, Sach i Hiro. Interesatno da, Aprilija do skoro nije imala sopstveni agregat i da je ta ugradnja drugih agregata na neki način bio i zaštitni znak Aprilije. Ime Aprilije vezano je i za trke. Godine 1974 počinje trkačka istorija, i to u cross takmičenju. U šampionatu vozio Mauricio Sgarcani koji je postigao zapaženi uspjeh što je postaklo inžinjere da na tržište izbace cestovnu verziju modela RC125, čime su počeli novu eru koja je još jedan zaštitni znak Aprilije, a to je da je razlika izmedju trkačkog i serijskog modela minimalna. Sledeće godine izbacuju konkurentan cross motocikl koji u prvenstvu vozi Ivan Alborgeti. Prvu titulu Aprilija osvaja 1977 godine i to u klasama 125 i 250, dok Alborgeti na šestom mjestu biva najbolje plasiran Italijan na cross takmičenjima.
Sedamdesete su prošle u znaku cross motocikala i mopeda. Početkom osamdesetih nastupila je velika kriza na tržištu, no i pored toga u Apriliji odlučuju da prošire paletu. Godine 1983 predstavljen je prvi cestovni model ST125. Već sledeće godine izlazi sportskija verzija sa oznakom STX. Godina 1985 je zadnja godina kada Aprilija zvanično učestvuje na cross takmičenjima, no predstavili su ETX 125 i ETX350. Iste godine potpisuje se ugovor sa Austrijskim Rotax-om. Od tada počinje i tatkmičenje u MotoGP, u klasi 250. Te, prve sezone, sa vozačem Lorisom Redgianijem zauzimaju šesto mjesto, što je bio veliki uspjeh za novi tim. Sledeće godine očekivao se serijski model, i zaista predstavljen je AF1, koji je ugradjenom tehnologijom davao utisak motocikla veće zapremine. U enduri klasi novitet je model Tuareg sa velikim rezervoarom za gorivo što je podsjećalo na kapacitetnije modele koju su učestvovali na prestižnim pustinjskim relijima. Godine 1987 ostvario se jedan od snova Ivana Beggia. Te godine na velikoj nagradi Italije u Misnu, 30 avgusta, vozač Aprilije Loris Reggiani, popeo se na pobjedničko postolje. Uz tu pobjedu i tri druga mjesta te sezone dali su potvrdu da ova malo poznata fabrika ima konkuretnu mašinu.
Uspjeh nije izostao ni kod serijskih modela, pogotovo što je fabrika izbacivala cestovne modele u Reggiani bojama. AF1, osim u verziji od 250 pojavio se u verziji od 125 kubika, takodje nazvan AF1. Ogroman uspjeh na komercijalnom planu rasplinuo je kompaniju tako da se u 1987 i 1988 godini Aprilija bavi i proizvodnjom namještaja i spectacle-making, kao i drugim proizvodima. Inače, sajam motocikala u Milanu 1989 godine, nazivan je i ,,Aprilia Motor Show’’ jer se njihov štand razlikovao od ostalih, tim prije jer su motocikle farbali u pastelnim bojama i nisu se drzali nepisnog standarda da motocikli moraju biti sivi ili crveni. Nažalost, zbog poslova koji se ne tiču motociklizma kasa Aprilije se brzo praznila. Iako je bilo planova da se usvoji proizvodnja motocikala veće zapremine, ti planovi su morali biti odloženi. Aprilija je bila blizu kolapsa, ali krediti nekoliko banaka su je spasili. Tada Beggio odlučuje da se Aprilija ne bavi ničim što nema veze sa motociklizmom.  Aprilia RC 125  Aprilia ST 125  Aprilia ETX 350  Aprilia AF1  Aprilia AF1
«« Početak « Prethodna 1 2 3 4 Sljedeća » Kraj »»
|
